بحران و خودشکوفایی: حقوقدانان وارد می شوند | وقایع روز
کد خبر: ۱۴۴۸۱
تاریخ انتشار: چهارشنبه ۲۳ تير ۱۴۰۰ - 14 July 2021
نقد و بررسی کتاب دهه شستی ها
کتاب بحران و خودشکوفایی را باید نوعی تلاش مبتکرانه برای آغاز گفت و گویی صمیمانه میان حقوق و روانشناسی به شمار آورد. تلاشی که در آن، یک حقوقدان، خود را محدود به تفسیر خشک و بی روح مواد قانون نمی کند، بلکه به بطن اجتماع وارد می شود و مسائل زیربنایی را با نگاهی میان رشته ای مورد مداقه قرار می دهد. 

وقایع روز ـ سرویس فرهنگ و اندیشه؛

زمانی که پروفسور جیمز بوید وایت، حقوقدان شهیر آمریکایی، در سخنرانی های آتشین خود در دهه ی هفتاد میلادی فریاد می زد، دانشکده های حقوق جهان فقط وکیل خوب تربیت می کنند و نه، انسان خوب، شاید گمان نمی کرد که سخن های او چهل سال بعد هم در دنیای حقوق و به خصوص در ایران، همچنان مصداق داشته باشد.‌  آنچه که همواره،  باعث شگفتی حقوقدانان ایرانی در دفترهای وکالت و راهروهای دادگستری می شود، سهم بزرگ اختلالات روانی در دعاوی دادگستری است و با این حال، نه روانشناس ها در ایران، صدای حقوقدان را می شنوند و نه حقوقدانان ایرانی اعتنایی به پژواک روانشناسی در حقوق دارند. در کتاب بحران و خودشکوفایی، یک حقوقدان، مسائل روانشناسانه را پیش می کشد و از دریچه ی مفهوم بحران به این مسائل، نگاهی تازه ارائه می کند. 

در بحران و خودشکوفایی، مسعود زمانی، همان کاری را با ادبیات اجتماعی ایران انجام می دهد که جان گریشام در ادبیات داستانی آمریکا. همان طور که جان گریشام رمان نویس آمریکایی، تجربیات خود را در لباس یک حقوقدان تبدیل به داستان های جنایی کرد، مسعود زمانی هم دانش حقوقی خود را در اختیار علم روانشناسی قرار می دهد. جه بسا مطلوب مسعود زمانی، ایجاد پیوندی نزدیک تر و گشاده تر میان دو خویشاوند دیرین، یعنی حقوق و روانشناسی باشد. 

از ابتدای جلد اول کتاب بحران و خودشکوفایی همان جایی که مسعود زمانی، شروع به تحلیل تعریف کارل اشمیت از بحران می کند، کاملا پیداست که در مقابل خواننده ی متن،  نویسنده ای حقوقی قرار گرفته. مسعود زمانی، به صورت مداوم از تعابیری استفاده می کند که خواننده ی حقوقی کاملا با آن آشناست. ولی او، آن تعابیر را برای خواننده ی غیرحقوقی آنقدر ساده بیان می کند، که هر فرد بدون دانش حقوقی هم منظور نویسنده را به سادگی، متوجه می شود‌. این از آنجا نشات می گیرد که مسعود زمانی، به دنبال قلمبه نویسی برای رضایت خاطر گروه خاصی از خوانندگان نیست. کاملا برعکس، بحران و خودشکوفایی، ظاهرا، به دنبال جلب توجه هر خواننده ای است که تجربیات عینی و قابل لمس از بحران های جامعه ی ایران را به خوبی درک کرده است. همین مساله برای اینکه یک مخاطب بالقوه، خواننده ی بالفعل بحران و خودشکوفایی شود، کفایت می کند.  

در حقوق ایران، بیش از هر زمان دیگری به دانش روانشناسی، نیاز مبرم است. ما حقوقدانان، به آگاهی بیشتری در مورد اختلالات روانی نیازمندیم و روانشناس ها نیز لازم است به بعضی پیچیدگی های حقوقی‌ نظیر طلاق، حضانت، ارث، مالکیت و جرم آشنایی پیدا کنند. کتاب بحران و خودشکوفایی را باید نوعی تلاش مبتکرانه برای آغاز گفت و گویی صمیمانه میان حقوق و روانشناسی به شمار آورد. تلاشی که در آن، یک حقوقدان، خود را محدود به تفسیر خشک و بی روح مواد قانون نمی کند، بلکه به بطن اجتماع وارد می شود و مسائل زیربنایی را با نگاهی میان رشته ای مورد مداقه قرار می دهد. 

دکتر محمدرضا آرامش 

وکیل دادگستری و مدرس دانشگاه

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
برچسب منتخب
# فیلسوف لعنتی