سفرنامه کارری به ایران در دوره صفوی / خاطرات یک ایتالیایی از محرم در ایران | وقایع روز
کد خبر: ۱۵۳۲۰
تاریخ انتشار: دوشنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۰ - 16 August 2021
کارری از مصر، قسطنطیه، ارمنستان، ایران، هند، چین و فیلیپین دیدن کرد و بعد از راه اقیانوس آرام به مکزیک و سرانجام اسپانیا وارد شد و از فرانسه به ایتالیا بازگشت.

سفرنامه یک ایتالیایی به ایران در دوره صفوی/ جملی کارری جووانی فرانچسکو

وقایع روز ـ سرویس هنر و ادبیات؛ 

جووانی فرانچسکو جملی کارری  در سال 1651م در ایتالیا متولد شد و در 1725م در سن 74 سالگی در ناپل درگذشت. وی در 14 ژوئن 1693م بعد اتمام تحصیلاتش به سفر در سراسر جهان پرداخت. این سفر او پنج سال و نیم طول کشید و از مصر، قسطنطیه، ارمنستان، ایران، هند، چین و فیلیپین دیدن کرد و بعد از راه اقیانوس آرام به مکزیک و سرانجام اسپانیا وارد شد و از فرانسه به ایتالیا بازگشت.

وی در 4 دسامبر 1698م در ایتالیا سفر خود را به اتمام رساند و شرح سفر خود را در سال 1699م در شش جلد با عنوان «سفر در سراسر جهان» در ناپل به چاپ رساند. در جلد دوم این کتاب با عنوان «مشاهدات جالب در ایران در سال 1694م» کارری به سفر خود در ایران پرداخته که با عنوان «سفرنامه کارری» توسط دکتر عباس نخجوانی و عبدالعلی کارنگ ترجمه شده است.

غالب سفرنامه نویس های اروپایی که به ایران سفر کرده اند و در بازه زمانی محرم در ایران حضور داشته اند، تحت تأثیر فضای سوگواری و عزاداری سیدالشهداء علیه السلام قرار گرفته اند. چراکه این موضوع به قدری گسترده و باعظمت بوده که آنان را مجبور به تحقیق و تفحص درباره اصل داستان محرم و عاشوراء نموده، و آنرا با بیان و تبیین های مختلفی ثبت و ضبط نموده اند. به علاوه اینکه موضوع آئین تعزیه خوانی ایرانیان، آنان را بیشتر به شناخت و درک اتفاقات عاشوراء و اسلام ترغیب کرده است. نوع بیان و تبیین آنان در سفرنامهٔ هایشان که آمیخته با احترام و خضوع نیز هست، نشان دهنده تاثیر شگرف سوگواری ایرانیان در ایام شهادت سیدالشهداء و یاران باوفای ایشان می باشد.


این بخش از سفرنامه کارری در واقع انعکاس بخشی از واقعیت و مستند این گفتار است:

 روز دوشنبه ۲۳ ماه اوت با طلوع ماه نو، برگزاری مراسم بسیار غم‌انگیزی آغاز گردید. ایرانیان به یاد درگذشت دو تن از امامان خود حسن و حسین فرزندان علی (علیه السلام) این مراسم را همه ساله برگزار می کنند...

این مراسم ۱۰ روز طول می کشد و در تمام این مدت میدان ها و گذرگاه ها چراغانی و روشن و علم های سیاه در همه جا را فرا شده است در سر گذرها صندلیهای گذاشتن که هرچند گاه ملایی بر روی آن می‌نشیند و سخنانی در منقبت و مصیبت کشته شدگان می گوید.

همه ی ساکنان محلات درحالی که به عنوان سوگواری جامه ی کبود و یا سرخ برتن کرده اند، در پای کرسی وعظ و مرثیه آنان می نشینند. بعضی اشخاص دربین وعظ دوملا از میوه فصل نیز استفاده می کنند . زنان ایران مانند دیگر زنان دنیا ، احترام زیادی برای واعظان قائل اند وعده ای از آنان با اهدای پول نقره محلول و شربت گل از واعظان جلب خشنودی و التماس دعا می کنند.

تنظیم شده در:

مرکز مطالعات سفرنامه

 

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: