مدگرایی، خوش خیالی و سردرگمی؛ نگاهی به تطور سیاست گذاری اقتصادی دولتی | وقایع روز
کد خبر: ۳۲۵۲
تاریخ انتشار: جمعه ۱۶ خرداد ۱۳۹۹ - 05 June 2020
وقایع روز بررسی می کند؛
طی چهل سال گذشته دولت های مختلف با وعده های اقتصادی متفاوت آمده اند و هنگام رفتن شان اوضاع را نه بهبود دادند و نه مانعی برای بدتر شدن وضع اقتصادی مردم بودند. به راستی مبنای سیاست های اقتصادی دولت ها چه بوده که به حل مسائل منجر نشده و حتی در برخی موارد اوضاع را بدتر ساخته است؟ وقایع روز سیاست های اقتصادی دولت های مختلف را بررسی می کند.

به گزارش وقایع روز، طی چهل سال گذشته دولت های مختلف با وعده های اقتصادی متفاوت آمده اند و هنگام رفتن شان اوضاع را نه بهبود دادند و نه مانعی برای بدتر شدن وضع اقتصادی مردم بودند. به راستی مبنای سیاست های اقتصادی دولت ها چه بوده که به حل مسائل منجر نشده و حتی در برخی موارد اوضاع را بدتر ساخته است؟

به نظر می رسد دولت های موسوی و هاشمی بیش تر تحت تاثیر مدهای اقتصادی جهانی بودند که در داخل نیز مورد پسند بود.

علی لاريجاني در کتاب خاطرات خود در تاریخ 10 اردیبهشت 1373 اعتراف جالبی دارد و می نویسد:
نکته قابل توجه در پیگیری مسیر اقتصادی ما این است که در تصمیمات اقتصادی در داخل یک مدلی تعریف نشده اند که همه ابعاد آن دیده شده باشد، مثلا در دوران آقای مهندس میرحسین موسوی تقریباً همین افرادی که امروز در عرصه اقتصاد فعال هستند، برنامه ریزی می کردند و هدایت امور اقتصادی را در دست داشتند؛ اما مدل اقتصادی آنها کاملا مغایر با سیاستهای تعدیل بود و این واقعاً چندان ربطی به شرایط جنگ نداشت بلکه آن را نوعی عدالت اقتصادی می دانستند، اما امروز نگاه عوض شده و آزادی اقتصادی محور است.

از مدگرایی به خوش خیالی در سیاست های اقتصادی 
این مدگرایی اما در ادامه وارد دوره خوش خیالی شد. دولت های خاتمی و احمدی نژاد در واقع فاقد تصویر درستی از یک واقعیت اجتماعی به نام اقتصاد ملی بودند.

جبهه دوم خرداد فاقد برنامه اقتصادی و سازندگی مدون بود. خاتمی اعلام کرده بود که "برنامه های موفق دولت آقای هاشمی در جریان دوران سازندگی، به توفیقاتی ستودنی دست یافته که باید استمرار داشته باشد"، اما درون مایه دولت وی، سیاسی و فرهنگی بود.

در دوره احمدی نژاد یک اتفاق بسیار جالب رخ داد. طرح پرداخت نقدی یارانه ها توسط کسی اجرا شد که چندی قبل از تشکیل دولت آن را برای کشورهای در حال توسعه متضمن هزینه های بالا و منافع کم عنوان کرده بود.

شمس الدين حسینی در سال 1384 درباره یارانه نقدی اعتقاد داشت: "فقدان اطلاعات در خصوص فراهم بودن طرح های کمکی، ناکارآمدی های دولت و محدودیت ظرفیت سازمانی و اجرایی در مدیریت نظام های کمک اجتماعی نیز مزید بر علت در پایین بودن سطح یارانه های نقدی در کشورهای در حال توسعه است. هزینه اجرایی طرح یارانه نقدی در کشورهای در حال توسعه بالا است.

تطور سیاست های اقتصادی کشور البته در حال حاضر به شرایط بدی رسیده و شاهد سردرگمی مسولان هستیم. گاهی این سوال مطرح می شود که آنها به راستی می دانند چه خبر است؟ پریشان گویی در سخنان و سیاست های اقتصادی مقامات دولت روحانی دلیل مهمی برای تایید مدعای این یادداشت نیست؛ "آن چنان رونق اقتصادی" که پیش از کرونا به آن مبتلا بودیم شاهد اصلی است.

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: