درمان بیش فعالی بزرگسالان / علائم و تشخیص
کد خبر: ۶۳۷۷
نویسنده: رفعت کرمی مهر
تاریخ انتشار: دوشنبه ۰۳ آذر ۱۳۹۹ - 23 November 2020
بسیاری اختلال بیش فعالی یا ADHD را مختص کودکان می دانند، در حالی که این اختلال در بزرگسالان نیز دیده می شود.

وقایع روز- گاه از بیش فعالی، جنب و جوش زیاد استنباط می شود، اما بیش فعالی یک اختلال نقص توجه جدی است که می تواند تمامی جنبه های زندگی فرد را تحت تاثیر قرار دهد و آن را دچار مشکل کند.

درمان بیش فعالی بزرگسالان

تعریف بیش فعالی

اختلال نقص توجه یا بیش فعالی(ADHD)  الگویی از مشکلات است که معمولا در کودکی ایجاد می شوند. علائم این اختلال در کودکی عبارت است از:

تعریف بیش فعالی

  • تحرک و فعالیت بیش از حد معمول
  • حواس پرتی دائم به طوری که تمرکز روی یک کار ثابت حتی برای یک مدت کوتاهدشوار است
  •  تکانشی بودن، یعنی بدون فکر و ناگهانی دست به کاری زدن

چه زمان فرد به بیش فعالی مبتلاست؟

 بسیاری از ما حداقل برخی از علائم بالا را در خود داریم ولی دچار اختلال نقص توجه و بیش فعالی نیستیم. زمانی می توان گفت فردی به ADHD مبتلاست که علائم بالا ارتباطش با سایر افراد یا وضعیت شغلی یا تحصیلی اش را دچار مشکل کند.

ابتلا به بیش فعالی بزرگسالان

 این اختلال با افزایش سن بهتر می شود ولی ممکن است در بزرگسالی هم ادامه پیدا کند. در این صورت، رفتارهای تکانشی، ضعف تمرکز و ریسک پذیری ممکن است بدتر شوند.

این مسائل ممکن است یادگیری، کار و نحوه ارتباط فرد با دیگران را دچار مشکل کنند.

علائم بیش فعالی بزرگسالان

اختلال بیش فعالی بزرگسالان معمولا با علایم زیر همراه است:

  • مشکل در تمرکز و توجه
  • بی قراری
  • بیش فعالی
  • مشکل در اتمام تکالیف
  • بی نظمی
  • تحمل بسیار پایین در ناکامی ها
  • نوسانات خلقی مکرر
  • زود جوش بودن
  • مشکل در مواجهه با استرس
  • روابط بی ثبات و متشنج

علائم بیش فعالی بزرگسالان

بیشتر افراد بزرگسالی که دارای ADHD هستند از وجود این اختلال آگاهی ندارند. آنها تنها فکر می کنند که وظایف روزمره می تواند چالش برانگیز باشد. اینگونه افراد در تمرکز کردن و اولویت قائل شدن در کارهای خود مشکل دارند و همین امر موجب می شود ملاقات ها و یا برنامه های اجتماعی خود را فراموش کنند.

ناتوانی در کنترل هیجانات ممکن است به اشکال مختلفی همچون ناتوانی در منتظر ماندن در صف اتوبوس و یا نوسانات خلقی بروز کند.

همه افراد بزرگسالی که از این اختلال رنج می برند در کودکی خود نیز این اختلال را به همراه داشته اند حتی اگر خودشان هرگز در مورد این موضوع هیچ گونه آگاهی نداشته باشند.

مشکلات بیش فعالی بزرگسالان

محل کار

مشکلات افراد مبتلا به این اختلال در محل کاری شامل موارد زیر است:

  • زیاد شغل خود را تغییر می‌دهند و عملکرد ضعیفی در محیط کار دارند
  • از شغل خود غالبا راضی نیستند و به موفقیت‌های کمتری در این زمینه می‌رسند

	 مشکلات بیش فعالی بزرگسالان در محیط کار

در زندگی

مبتلایان به بیش ‌فعالی در زندگی خود بیش از دیگران با مشکلات زیر روبرو می‌شوند:

  • بیشتر تصادف می‌کنند
  • سیگار می‌کشند
  • الکل یا مواد مخدر مصرف می‌کنند
  • پول کمتری دارند
  • با مشکلات روانی نظیر افسردگی و اضطراب دست‌وپنجه نرم می‌کنند
  • مشکلاتی در برقراری ارتباط
  • مبتلایان به بیش‌ فعالی برزگسالان بیش از دیگران درمعرض این مشکلات قرار دارند:
  • مشکلات زناشویی بیشتری دارند
  • روابط‌شان با مشکل مواجه می‌شود و جدا می‌شوند
  • ازدواج‌های متعددی دارند

مشکلات بیش فعالی بزرگسالان در زندگی

تشخیص بیش فعالی

برای تشخیص این اختلال به روانپزشکی مراجعه کنید که در زمینه‌ی درمان و تشخیص بیش فعالی بزرگسالان تجربه داشته باشد. پزشک ممکن است:

از شما درخواست کند که یک تست فیزیکی بدهید تا اطمینان حاصل کند که سایر مشکلات پزشکی، باعث ایجاد علائم بیش فعالی نشده باشد.

تشخیص بیش فعالی بزرگسالان

چند آزمایش خون تجویز کند.

آزمایش‌های روان‌شناسی را توصیه کند.

از شما سؤالاتی در مورد سوابق پزشکی‌تان بپرسد.

درحالی‌که متخصصان، سن خاصی برای تشخیص اولین علائم بیش فعالی بزرگسالان تعیین نمی‌کنند، ولی در این نکته با هم توافق دارند که در بزرگسالی، این اختلال، ناگهانی به‌وجود نمی‌آید.

به همین دلیل است که معمولا پزشکان از شما در مورد رفتارها و هر علائمی که در کودکی داشته‌اید سؤالاتی می‌پرسند. برای این منظور ممکن است موارد زیر را انجام دهند و سؤالاتی از این قبیل بپرسند:

سوابق تحصیلی شما را بررسی می‌کنند و اگر توضیحاتی در مورد رفتار شما در مدرسه وجود داشته باشد، آنها را بررسی می‌کند. برای مثال سابقه‌ی عدم تمرکزحواس و بی‌توجهی یا عدم موفقیت علی‌رغم توانایی و استعداد لازم.

پزشک ممکن است با والدین شما در این مورد مشورت کند تا متوجه شود که آیا در کودکی علائم بیش فعالی داشته‌اید یا خیر.

کسانی‌که دچار اختلال بیش فعالی هستند ممکن است مشکلاتی در برقراری ارتباط با بچه‌ها در مدرسه داشته‌اند یا معلم‌ها به سختی می‌توانستند به آنها چیزی بیاموزند. احتمالا جزء افرادی هستند که در دوران مدرسه معلم، آنها را جلوی کلاس می‌نشاند.

پزشکان در مورد سابقه‌ این بیماری در خانواده‌ شما نیز سؤالاتی می‌‌پرسند. این سؤال می‌تواند کمک زیادی در تشخیص بیماری باشد، چون به‌نظر می‌رسد که این مشکل به‌صورت ژنتیکی در بعضی خانواده‌ها بیشتر است.

اگر پزشکتان تشخیص دهد که به این اختلال مبتلا هستید، باید با همکاری هم، یک برنامه‌ی درمانی که مخصوص خود شماست، طراحی کنید.

این برنامه‌های درمانی ممکن است شامل دارو، جلسات درمانی، یادگیری بیشتر در مورد اختلال و برخورداری از حمایت خانواده باشد.

همه‌ی این موارد در کنار هم به شما کمک می‌کنند که روش‌های جدیدی برای انجام کارها پیدا کنید که زندگی روزمره‌ شما را ساده‌تر می‌کند. این روش‌ها باعث می‌شود که به‌طور کلی احساس بهتری داشته باشید.

مطمئن شوید که پزشک، کاملا زیر نظرتان داشته باشد. چون افرادی که دچار این اختلال هستند معمولا شرایط مختلف و اختلال‌های دیگری را هم تجربه می‌کنند.

برای مثال ممکن است اختلال در یادگیری، اضطراب یا سایر اختلال‌های خلقی داشته باشید. ممکن است اختلال وسواس فکری عملی داشته باشید یا نسبت به الکل و مواد مخدر وابستگی پیدا کرده باشید.

بنابراین پزشک باید کاملا از همه‌ی شرایط شما اطلاع کافی داشته باشد تا بتواند برنامه‌ی درمانی مؤثر و کاملی برای‌تان تجویز کند.


بیشتر بخوانید: علائم افسردگی در زنان و درمان خانگی آن


درمان بیش فعالی بزرگسالان

دارو درمانی جزء مهمی از درمان بیش فعالی است. انواع مختلفی از داروها هستند که برای کنترل علائم بیش فعالی می توانند مورد استفاده قرار گیرد. داروهای بیش فعالی در موارد کوتاه اثر، متوسط ​​اثر و طولانی اثر در دسترس هستند. روانپزشک برای پیدا کردن یک داروی مناسب با موثرترین دوز، زمان بندی را انجام می دهد تا بیش فعالی را درمان کند.درمان بیش فعالی بزرگسالان

داروهای محرک

معمولا برای بزرگسالانی که به اختلال بیش فعالی مبتلا هستند، داروهای محرک تجویز می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد که دوسوم از بزرگسالانی که اختلال بیش فعالی دارند، با کمک داروهای محرک، بهبودی قابل توجهی در علائم خود پیدا می‌کنند.

نمونه‌هایی از داروهای محرک عبارت است از:

دکس متیل فنیدات (Dexmethylphenidate)؛

دگزامفتامین (Dextroamphetamine) و آمفتامین؛

دکسترو آمفتامین (Dextroamphetamine)؛

لیز دگزامفتامین (Lisdexamfetamine)؛

متیل فنیدات (Methylphenidate).

البته این داروهای محرک همیشه ایده‌آل نیستند. چرا؟

چون این داروها ممکن است ویژگی‌های زیر را داشته باشند:

اعتیادآوربودن: محرک‌ها جزء مواد دارویی کنترل‌شده هستند؛ به این معنا که ممکن است مورد سوء استفاده قرار بگیرند. بعضی از مبتلایان به بیش‌ فعالی، مشکلاتی با سوء مصرف دارو پیدا می‌کنند یا ممکن است در گذشته چنین مشکلی داشته باشند.

فراموش‌کردن مصرف: انواع داروهای محرک با تأثیر کوتاه‌مدت اگر جایگزین داروهای قوی‌تر و بلندمدت شوند، خیلی زود اثر خود را از دست می‌دهند و از آنجایی که بعضی از مبتلایان به بیش‌ فعالی دچار فراموشی می‌شوند، ممکن است مصرف چندباره‌ی آنها را در طول روز فراموش کنند.

سخت‌بودن زمان‌بندی قرص‌ها: اگر مبتلایان تصمیم بگیرند که شب‌ها مصرف قرص را قطع کنند، ممکن است نتوانند در انجام کارهای منزل برای مثال پرداخت قبض‌ها یا کمک به بچه‌ها برای انجام تکالیف یا رانندگی، تمرکز کنند. هر چقدر دیرتر این دارو را مصرف کنند، برای مصرف الکل وسوسه می‌شوند تا به آرامش برسند.

داروهای غیرمحرک

پزشکان ممکن است داروهای غیرمحرک نیز برای بیش فعالی تجویز کنند. ممکن است این داروها به تنهایی یا همراه با داروهای محرک، تجویز شوند. این داروها عبارت است از:

اتوموکستین (Atomoxetine)؛

گوانفاسین (Guanfacine)؛

کلونیدین (Clonidine).

جلسات درمانی و درمان‌های رفتاری

برنامه‌های درمانی شما ممکن است به غیر از دارو شامل موارد زیر باشد:

درمان‌های شناختی و رفتاری که به بهبود اعتمادبه‌نفس کمک می‌کند.

آموزش‌های ریلکسیشن و مدیریت استرس که باعث کمترشدن اضطراب و استرس می‌شود.

مربی‌گری زندگی که به شما کمک می‌کند برای خودتان اهدافی در نظر بگیرید. به‌علاوه، روش‌های جدیدی برای منظم‌ماندن و انجام‌ کارها در منزل و سر کار یاد می‌گیرید.

مربی‌گری شغل که این مورد شما را در مسائل کاری و در محل کار حمایت می‌کند. در نتیجه می‌توانید روابط کاری بهتری برقرار کنید و عملکردتان در محل کار بهبود می‌یابد.

آموزش و درمان خانوادگی این مورد به شما و نزدیکان‌تان اطلاعات کاملی در مورد این اختلال می‌دهد تا درک بهتری در مورد بیش فعالی داشته باشید. طی این آموزش‌ها یاد می‌گیرید که بیش فعالی چقدر می‌تواند در زندگی روزمره‌ی شما تأثیرگذار باشد.

مدیریت بیش فعالی 

با انجام کارهای زیر خودتان می‌توانید تاحدی اختلال بیش‌ فعالی را کنترل کنید و زندگی عادی و دور از هر مشکلی داشته باشید:

۱. داروهای تجویز شده را طبق دستور پزشک مصرف کنید

اگر هر نوع دارویی برای اختلال شما یا سایر اختلالاتی که با آنها مواجه‌اید، توسط پزشک مجرب تجویز شده است، درست طبق دستور پزشک مصرف کنید.

اگر یک بار خوردن دارو را فراموش کردید، دفعه‌ی بعد برای جبران این دفعه، دوز دارو را دو برابر نکنید. اگر متوجه عوارض جانبی یا هر مشکل دیگری شدید، در اولین فرصت آن را با پزشک خود درمیان بگذارید.

۲. برنامه‌ریزی کنید

فهرستی از کارهای روزانه‌ی خود را یادداشت کنید و البته توجه کنید که فهرستی معقول و منطقی باشد. تلاش کنید که تک‌تک این وظایف را به انجام برسانید. از دفترهای برنامه‌ریزی روزانه استفاده کنید، برای خودتان یادداشت بگذارید و ساعت زنگ‌دار را تنظیم کنید تا درصورت لزوم، ساعت انجام وظایف مختلف را به شما یادآوری کند.

۳. به آرامی نفس بکشید

اگر به انجام کارهایی گرایش دارید که بعدا پشیمانی به دنبال خواهد داشت، برای مثال قطع‌کردن حرف دیگران یا رفتارهای پرخاشگرانه با دیگران، این برانگیزش را با متوقف‌کردن آن، کنترل کنید.

به این ترتیب که قبل از هر واکنشی، درحالی‌که به‌آرامی نفس می‌کشید، تا ده بشمارید. این رفتارهای ناگهانی معمولا با این تکنیک به همان سرعت که ایجاد می‌شوند، اشتیاق برای انجام آنها از بین می‌رود.

۴. عوامل حواس‌پرتی را حذف کنید

اگر در اطراف‌تان عواملی وجود دارد که حواس‌تان را پرت می‌کند، برای مثال صدای بلند موسیقی یا روشن‌بودن تلویزیون؛ این عوامل را حذف کنید یا از هدفون استفاده کنید. به مکان آرام‌تری نقل مکان کنید یا از دیگران بخواهید که محیط آرام‌تری برای‌تان فراهم کنند.

۵. انرژی اضافه‌ی خود را تخلیه کنید

اگر احساس می‌کنید که انرژی زیادی دارید و بی‌قرار هستید، با انجام کارهایی مثل تمرینات ورزشی یا سرگرمی مورد علاقه‌تان، این انرژی اضافه را تخلیه کنید.

۶. از دیگران کمک بگیرید

همه‌ی ما گه گاهی به کمک‌گرفتن از دیگران نیاز پیدا می‌کنیم و مهم است که از درخواست کمک از دیگران، نترسیم. اگر تفکرات و رفتارهای مخرب دارید، از یک مشاور کمک بخواهید.

این افراد، ایده‌ها و روش‌هایی ارائه می‌کنند که با کمک آنها می‌توانید این رفتار و افکار مخرب را کنترل کنید.

منبع: چطور
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: